دنیا داربست سنگینی ست

که بی تمرین وارد خط بسته می شویم

اشتباه نکنید

من عینک آفتابی نزده ام

بعد  از غروب ناگهانی خود خورشید

زندگی شگفتی تلخی انگیزی گرفت

تقصیر من نیست

که فقط می خواهم

از دور صداها را لمس کنم

اشتباه نکنید

سبکی

پرواز حقیقی نیست؟

این حقیقت ندارد

که برای به تو رسیدن

قد غشق نردبانها کوتاه است

این غم ها ماه وار

در کهکشان گردنم حلقه آویزند

تاریکی چشمهایم را می زند

انگشتانم

حروف توی کتاب آسمان

از دوست داشتن های متوالی گم می شوند

وکسی زبان گنجشک های سرمالو را نمی فهمد

وخط های سفید به دنیای چشمهایی می مانند

که عاشقانه در انتظار نگاه

 خواهران خورشید

سفید سفید می شوند...