که دندانهای عقلم سائیده می شود

خودم را به پشت پلکهایم می سپارم

تا کسی نداند

دستهایم به درخت پیود داده شده است

نداند که

گنجشکهای خاطراتم

از کوچه ی هاله اندود شما

کرسنگی را تنفس می کنند

جارمی زننم لحن خیس پرواز را

                                   عشق را..

مچاله می شوم در نگاه ابرهای سربه هوا

                                       می گریم...

در شب برفی اندیشه

که مادرم به اندازه ی تمام اندوهم

زیر صفر می شود!

تکانی می خورم

او در سکوت سنگینش

سنگ تمام می گذارد

و حلقه حلقه چشمهایم

نوشیده می شود

وقد می کشنند

انگشتانم پا به پای درخت ها...