جیغ زدم

شب با چشمهایش

دانه با غرورش

ودختر همسایه با زبان فراموش شده اش

                                          به خاک افتادند

زمان

خورشید میان ما پادر میانی کرد

اما

دانه درخت عاشقی شد

که چشم های غمگین اش را خورشید مکید

و رهگذران تن هایشان را به او هدیه دادند

واینجا بود که پنجره های نیمه باز به دنیا آمدند.

دستانش را کودکان اسب چوبی کردند

تاختند دور ساعت

                           تا درزمانهای معکو س اشباع شوند!!

وزبانش را به دختر همسایه امانت دادند

تا گونه هایش از تل حرف

                             سکوت

                              اندوه گر نگیرد

                             عشق را آواز سر دهد...

اتاق های انزوای درخت پر از قبر ها یسکوت شد

وحالا با چشم های خالی نگاه می کند

با تن تن هایی پای سرو ی می ایستد

و از اعماق قلب خدا

عاشقانه ترین آواز ها را بی صدا سر می دهد.