من

ازپل اعتماد به تو رسیده ام!

دوست داشتنم در ریشه های معکوس

چون شاخه های درخت زیتون قد کشیده است

و من

      توام     

         ما

           به بار تمام اعداد "یک "نشست

                و دستان معادلات چند مجهول

                                          از پشت بسته شد.

و

                             نفرت در اعداد روشن صفر شده است!

                               انیجا تو شلیک شده ای ؟!

                                    سکوت را به کرسی ننشان

                                        غذر بدتر از گناه جایز نیست؟

وقتی که هوای دلت سرد است

زمستان صدای خنده های تگرگ

پنجره های باز به هوای ابرهای قطره پوش

                                                 بهانه ی خوبی نیست

چشمهایم

چشمهایم لیمو های ترش اضطراب را

                                      چون خوشه های وابستگی

                                        به پیچک های سیاه دیوار

                                                               شلیک کرده است!

وتو نمی فهمی 

این رهایی خفته در عشق

خود زندگی

و

خود به یک بار آمدنت معتاد است.

تقدیم به...