نت

صد اواز در گوشهای کر

این تداوم دار بست دقایق تلخ

و پنجره هایی که بسته اند

محکومند به زنگار...

آه من به تکامل

دیوارهای اتاق منفرد

به آنچه که نیست پا گذاشته ام

حالا لبخند های باغ قرمز

با علف های وحشی هندسی

راضیم نمی کند.

راه درختان سیب کجاست

من به یک آواز

پنجره

جهان سفید معتبری نیاز دارم

که در سکوت از گریه هایم لذت ببرم...