و ای آسمان تلخ اوقات سر به زمین کشیده

حرف ها

نگاه هایم را پشت گوشتان نیندازید!!

آواز سر دهید بر دهانم...

¤

وقتی آن غروب داغ تب دار

انگشتانم را به خورشید سرخ حلقه کردند

و مرد زنجیر باف

با نت های عاشقانه اش از پنجره های گرد  نی اش

کتاب چشمان سفید خدا را سرود

                   نیستان درونم

                              باغ

                               و درختان بید

                                        آتش گرفتند...

¤        

ای داروگ ها

اینجا بی وزنی به بلوغ خود خورشید رسیده است

وما

در جاده های لاغر و باریک اندام سفید

که

هیچ ایستی !قد عقل چراغ قرمزی

برایشان آشنا نیست

                  قدم نهادیم!

¤

نگاه کنید

سکوت گر گرفته

اشعار پا سوخته ام

         نه

          کلمه های نرم و سنگیم را جزغاله می کند

         و عنصر پنجم هستی زائیده می شود.

و دودهای متراکم

سرفه های ممتد

          دادمی زنند

          اینجا را از قنات خود جهنم دوانده اند....

من

خنده های زیر خاکی انه را

         با اشک بالا می آورم

و سخت آگاهانه 

لب گونه هایم سرخ سرخ

                     سرخ می سوزد....